het vervolg op Het Verhaal

Peinzend staar ik voor me uit. Lopend over de dijk laat ik mijn gedachten gaan. Ze gaan terug naar wat ik onlangs gelezen heb. Het houdt me bezig. Want creëer ik nu mijn eigen schaduw of ga ik op in de schaduw van de ander? Een boeiende metafoor. Het stond er ongeveer zo:

“Als mens heb je allemaal je eigen schaduw. Heel letterlijk als je in de zon gaat staan dan valt er een schaduw. Als je dichtbij een ander staat versmelten de schaduwen zich.“

Gewoon tijdens samen lopen in de zon is dat geen enkel probleem. Maar wat nu als je dat vertaalt naar een levenshouding.

Naam van de afbeelding
  • Facebook
  • Twitter
  • Google+
  • LinkedIn
  • Pinterest

Als je altijd versmolten bent met de energie van de ander? Zodanig dat je niet meer weet wat van jou is en wat van de ander is. Wat doet dat met je? Bij de spreekwoordelijke twee handen op één buik kan je ook jezelf verliezen. Daar loop ik al wandelend over te peinzen. Hoe is het in mijn leven? Eerlijk gezegd ben ik me pas sinds kort bewust hoe belangrijk het is om mijn eigen weg te gaan. Ik voel aan alles dat dit is wat er nodig is om te kunnen genezen.

Hoewel dat af en toe ook pijnlijk is merk ik nu al wat dit met mij doet. Pijnlijk vooral omdat ik ook met mijn partner te maken heb. Want hoewel ik ziek ben en nu ‘vrij baan’ heb om me helemaal op mezelf te focussen raakt mijn proces ook mijn omgeving. In het bijzonder mijn partner. Het is zoeken naar een nieuw evenwicht. Wonder boven wonder gaat dat over het algemeen opmerkelijk goed. Wel iets om even bij stil te staan en dankbaar voor te zijn. Ik besluit om letterlijk even stil te staan, de wind op mijn gezicht te voelen en de dankbaarheid te voelen stromen. Ja, dit is goed.

Beter worden

Terwijl ik weer verder loop komt er nog meer van de afgelopen periode naar boven. En dan vooral een vraag die ik mezelf gesteld heb. Een belangrijke vraag. “Waarom zou ik beter willen worden?” Bewust wil ik dat heel graag. Alleen wat gebeurt er onbewust? Nu ik ziek ben mag ik van mijn omgeving en meer nog van mezelf alle aandacht op mezelf richten. Iets wat overigens buitengewoon vermoeiend kan zijn. Maar stel dat ik strakjes beter ben. Hoe gaat het dan verder?

Stap ik weer in de ratrace of mag ik dan nog steeds doen wat voor mij het beste is? Ik besef dat hier nog wel wat te leren valt. Want ga ik toch weer doen wat ik altijd deed dan krijg ik weer wat ik altijd kreeg. Oftewel in mijn geval ziekte. Dat zal toch niet de bedoeling zijn? Dat besef is inmiddels heel groot.

Mijn levensstijl zal nu en in de toekomst gericht moeten zijn op waar ik plezier in heb en wat energie geeft. Op mensen die me energie geven. Bewust afscheid nemen van mensen die me energie kosten. Opvallend genoeg heb ik dit laatste onbewust al gedaan. Ik weet ook dat ik voor mezelf vaak veel te streng ben geweest. Onder het motto: “Je doet het goed of je doet het niet.”  

Ja, sinds juni is er veel gebeurd. De buitenwereld ziet het wat minder maar van binnen ervaar ik het heel sterk. Het is ook lastig uit te leggen. Snap ik het zelf allemaal nog wel? In gedachten zet ik het voor mezelf nog eens op een rij, ga ik na wat er allemaal gebeurd is.

Het proces

Het begon allemaal met iedereen informeren over mijn ziekte. Dat kostte heel veel energie. Het lukte ook niet om iedereen te bereiken. Maar wat kwamen er goeie vervolgstappen uit de gesprekken die ik wel had. Bijvoorbeeld na het gesprek met mijn masseuse die een aantal namen wist te noemen van mensen die me in mijn proces zouden kunnen ondersteunen.

Eén naam sprong er direct uit. Met deze dame heb ik contact opgenomen. Op dit moment ga ik hier nog steeds iedere veertien dagen naar toe. Het eerste gevoel bleek goed. Er is inmiddels al heel wat emotionele en spirituele ballast opgelost.

Dan is er de groep van NLP Magick. Een groep waar ik al deel van uit maakte. Mensen die er zijn mocht ik er behoefte aan hebben. Waar ik ook al dankbaar gebruik van heb gemaakt. Zoals een familieopstelling met mij en mijn gezondheid in de hoofdrol. Het bleek een waardevolle middag waarin veel duidelijk werd. Wat mij het meest raakte is de vanzelfsprekendheid waarmee men er voor me was en is. Het feit dat ik altijd een beroep mag doen op de expertise van de aanwezigen. Heel bijzonder. Ook heel bijzonder is het besef dat ik zelf ook zo in het leven staat.

Daarnaast waren er eenmalige acties. Allemaal kleine stapsteentjes die me weer verder helpen in mijn proces. Zoals de ademhalingsworkshop, het energetisch doormeten van mijn systeem, een voedingsadvies, de vele boeken, het vele schrijven, meditatie, de gesprekken. Alles bij elkaar geeft het veel inzicht.

Terwijl ik bijna thuis ben, bedenk ik dat het mooi is om alles even op een rijtje te zetten. Tegelijkertijd realiseer ik me dat het op deze manier alleen maar halleluja lijkt maar dat het in werkelijkheid natuurlijk met pieken en dalen gaat. En dat is oké. Dat heet leven.

Voor mij was het tijd om deze tekst te schrijven, om in de openheid te komen en met iedereen te delen waar ik de afgelopen maanden mee bezig was, wat er in mij omging en wat ik heb doorgemaakt. Het is een open einde want hoe het in de toekomst verder gaat weet niemand. Voor mij is nu het belangrijkste om door te gaan op de ingeslagen weg. Om mijn leven opnieuw vorm te geven. Een vorm die bij mij past.

 

Pin It on Pinterest

Share This